مدتهاست در این صفحه چیزی ننوشته ام. راستش گاهی فکر می کنم وبلاگ مثل اتاقی از خانه خود آدم است یا شاید قفسه ای از کتابخانه. می توانی مدتها به آن سر نزنی... انقدر که همه گوشه و کنارش را گرد و خاک بگیرد. انقدر که دیگر هیچ کس هم به آن سر نزند... انقدر که دیگر خودت هم دیگر به آن سر نزنی! حتی برای خواندن نوشته های قبلی. دوست ندارم، دوست نداشتم به این روز بیفتد. چند ماهی هست که به این روز افتاده. بالاخره آمده ام غبارروبی کنم! 1- همین اواخر دو انیمیشن بسیار جالب دیدم که مرا به طرزی خوشایند غافلگیر کرد: (2014) maleficent و (2013) frozen هر دوشان هم همین اواخر ساخته شده اند. نگاهی مشتر

این نوشته، به پیشنهاد یکی از دوستان عزیز، شرحی است بر داستان "چراغها را من خاموش می کنم" از زویا پیرزاد (چاپ 52). اگر داستان را نخوانده اید و قصد خواندنش را دارید، این نوشته را پس از اتمام کتاب بخوانید. داستان در شهرکی در آبادان می گذرد که از مجموعه خانه های سازمانی شرکت نفت است و قهرمانان داستان ارمنی هستند؛ در نتیجه فضای داستان برای من جدید و جالب بود. ضمن اینکه نثر روان و زیبایی داشت که با وجود ریتم یکنواخت، مرا دنبال خودش می کشید. حس می کردم در یک روز بلند و داغ تابستان، دارم با بیحوصلگی زندگی می کنم. اوج داستان از نظر من آن جایی است که من خواننده در

1- مدتها پیش در وبلاگ یکی از دوستانم (از لینکهای همین صفحه: سوفی) خواندم که «شادی فقط داشتن لبخند یا خنده بی خبری نیست، بلکه سهیم شدن با دیگران در همه تجربه های خوب زندگی است». این نگاه که شادی را فعالیتی در ارتباط با دیگران می دانست، بسیار برای من جالب بود و هست. منتها راستش احساس می کنم لحظه هایی هم هست که من به تنهایی و در تنهایی، احساس شادی دارم. لحظه ها مثل نسیم از کنارم عبور می کنند و من با لذت، گذشتنشان را تماشا می کنم. و البته همه اینها مشروط بر این است که این تنهایی، گهگاه باشد و خودخواسته باشد و نه یک تنهایی عمیق برای همه لحظه های زندگی! شاید حداق

امروز هشتم فروردین است و از آنجا مسافرت عیدانه ای در کار نبود، و من هم از خوردن و خوابیدن و فیلم دیدن خسته شده بودم، آمدم سر کار. هیچ کس نیست. دانشکده را به یک موسسه اجاره داده اند که حتی حوصله نداشتم بپرسم که چه موسسه ای است. شاید مثل همیشه کلاس کنکور. سکوت آدم را به نوشتن ترغیب می کند. بگذریم که تمام این ماهها که چیزی در اینجا ننوشته ام، در ذهنم مشغول پست گذاشتن بوده ام. و البته راستش با این بازار داغ تلگرام و اینستاگرام و ... و ... فکر نمی کنم دیگر کسی حوصله کند وبلاگ بخواند. یکی از بهترین فیلمهایی که هفته اول عید دیدم، spotlight بود. درباره تجاوز کشیشها به کودک

پنجره سبز روبرویم نشسته است

من از هجوم توده های گرم و لزج

که شبیه قلبند ولی ...

کرمهایی بیش نیستند

فرار کرده ام

از جهنم «دیگری»، از جهنم دیگری گریخته ام

در صندوقچه ام آرام می گیرم

درش را قفل می زنم

برای مدتی، با نوای موسیقی

از این توحش و حیوانیت، فرار می کنم

در این کنج تنهایی، آرام می گیرم

آری، آری، چه خوشبختی "عمیقی" در تنهایی هست...